Parafia
Świętych Polskich Braci Męczenników
w Bydgoszczy

"Świątynia ta ma upamiętniać po wieczne czasy wszystkich bezimiennych Polaków, którzy oddawali swoje życie za wiarę i ojczyznę, a nie zostali wyniesieni na ołtarze."

prymas Stefan Wyszyński  

Jesteś tutaj: Home
.Obchody 30. Rocznicy Męczeńskiej Śmierci bł. Ks. Jerzego Popiełuszki.

Obchody 30. Rocznicy Męczeńskiej Śmierci bł. Ks. Jerzego Popiełuszki

         W dniu 16 października 2014 roku w parafii pw. Świętych Polskich Braci Męczenników Sanktuarium Nowych Męczenników w Bydgoszczy odbyły się uroczystości którym przewodniczył i Słowo Boże wygłosił J. Em. Ks. Abp Wojciech Polak Prymas...

Czytaj więcej...

.Autokarowa Pielgrzymka  z parafii Św. Polskich Braci Męczenników w Bydgoszczy..

Autokarowa Pielgrzymka z parafii Św. Polskich Braci Męczenników w Bydgoszczy.

Na świecie Polacy postrzegani są jako naród pielgrzymów – także Papież-Polak nazywany był Pielgrzymem – możemy się też poszczycić sanktuarium znanym na świecie bardziej niż Lourdes czy Fatima. Co roku średnio 7 mln Polaków, czyli ok. 15...

Czytaj więcej...

.BLASK  ZMARTWYCHWSTANIA.

BLASK ZMARTWYCHWSTANIA

   NA 30 ROCZNICĘ MĘCZEŃSKIEJ ŚMIERCI BŁ. KS. JERZEGO POPIEŁUSZKI   W ramach obchodów 30. Rocznicy Męczeńskiej śmierci bł. Ks. Jerzego Popiełuszki w sobotę, 18 października odbył się spektakl pani Haliny Łabonarskiej, znanej aktorki scen warszawskich, pod tyt. „Blask...

Czytaj więcej...

Drukuj PDF

           
  Największe Cuda i Tajemnice                     

Wielka Sobota

fot. Tadeusz Pikul

Wielka Sobota - cisza i oczekiwanie

 

            W. Sobota 012Wielka Sobota jest dniem ciszy i oczekiwania. Dla uczniów Jezusa był to dzień największej próby. Według Tradycji apostołowie rozpierzchli się po śmierci Jezusa, a jedyną osobą, która wytrwała w wierze, była Bogurodzica. Dlatego też każda sobota jest w Kościele dniem maryjnym.

 

            Tradycją Wielkiej Soboty jest poświęcenie pokarmów wielkanocnych: chleba - na pamiątkę tego, którym Jezus nakarmił tłumy na pustyni; mięsa - na pamiątkę baranka paschalnego, którego spożywał Jezus podczas uczty paschalnej z uczniami w Wieczerniku oraz jajek, które symbolizują nowe życie.

 

            Wielkanoc zaczyna się już w sobotę po zachodzie słońca. Rozpoczyna ją liturgia światła. Na zewnątrz kościoła kapłan święci ogień, od którego następnie zapala się Paschał - wielką woskową świecę, która symbolizuje zmartwychwstałego Chrystusa. Na paschale kapłan żłobi znak krzyża, wypowiadając słowa: "Chrystus wczoraj i dziś, początek i koniec, Alfa i Omega. Do Niego należy czas i wieczność, Jemu chwała i panowanie przez wszystkie wieki wieków. Amen". Umieszcza się tam również pięć ozdobnych czerwonych gwoździ, symbolizujących rany Chrystusa oraz aktualną datę.

 

            Następnie Paschał ten wnosi się do okrytej mrokiem świątyni, a wierni zapalają od niego swoje świece, przekazując sobie wzajemnie światło. Niezwykle wymowny jest widok rozszerzającej się jasności, która w końcu wypełnia cały kościół. Zwieńczeniem obrzędu światła jest uroczysta pieśń (Pochwała Paschału) - Exultet, która zaczyna się od słów: "Weselcie się już zastępy Aniołów w niebie! Weselcie się słudzy Boga! Niech zabrzmią dzwony głoszące zbawienie, gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo!".

 

            Dalsza część liturgii paschalnej to czytania przeplatane psalmami. Przypominają one całą historię zbawienia, poczynając od stworzenia świata, przez wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej, proroctwa zapowiadające Mesjasza aż do Ewangelii o Zmartwychwstaniu Jezusa.

 

            Tej nocy powraca po blisko pięćdziesięciu dniach uroczysty śpiew "Alleluja". Celebrans dokonuje poświęcenia wody, która przez cały rok będzie służyła przede wszystkim do chrztu. Czasami, na wzór pierwotnych wspólnot chrześcijańskich, w noc paschalną chrzci się katechumenów, udzielając im zarazem bierzmowania i pierwszej Komunii św. Wszyscy wierni odnawiają swoje przyrzeczenia chrzcielne wyrzekając się grzechu, Szatana i wszystkiego, co prowadzi do zła oraz wyznając wiarę w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego.

 

            Wigilia Paschalna kończy się Eucharystią i procesją rezurekcyjną. Procesja ta pierwotnie obchodziła cmentarz, który zwykle znajdował się w pobliżu kościoła, by oznajmić leżącym w grobach, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Ze względów praktycznych w wielu miejscach w Polsce procesja rezurekcyjna nie odbywa się w Noc Zmartwychwstania, ale przenoszona jest na niedzielny poranek.

 

            Ponieważ cud Zmartwychwstania jakby nie mieści się w jednym dniu, dlatego też Kościół obchodzi Oktawę Wielkiej Nocy - przez osiem dni bez przerwy wciąż powtarza się tę samą prawdę, że Chrystus Zmartwychwstał. Ostatnim dniem oktawy jest Biała Niedziela, nazywana obecnie także Niedzielą Miłosierdzia Bożego. Jan Paweł II ustanowił ten dzień świętem Miłosierdzia Bożego, którego wielką orędowniczką była św. Faustyna Kowalska.

 

            Wielkanoc jest pierwszym i najważniejszym świętem chrześcijańskim. Apostołowie świętowali tylko Wielkanoc i każdą niedzielę, która jest właśnie pamiątką Nocy Paschalnej. Dopiero z upływem wieków zaczęły pojawiać się inne święta i okresy przygotowania aż ukształtował się obecny rok liturgiczny.

fot


Wielki Piątek

fot. Tadeusz Pikul

Wielki Piątek jest drugim dniem Triduum Paschalnego charakteryzującym się zadumą nad męką i śmiercią Chrystusa, skupieniem, powagą, wzmożoną pobożnością i gorliwością praktyk religijnych. Jest to jeden z dwóch dni w roku (drugim jest Popielec), w których obowiązuje post ścisły polegający na powstrzymaniu się od spożywania mięsa i pokarmów mięsnych oraz ograniczeniu liczby posiłków. W Wielki Piątek w kościołach katolickich odprawiane są nabożeństwa Drogi Krzyżowej, często przed Liturgią Męki Pańskiej. W rzymskim Koloseum droga krzyżowa odprawiana jest pod przewodnictwem papieża, który tradycyjnie podczas niej niesie drewniany krzyż.

Liturgia Męki Pańskiej

Wielki Piątek jest dla katolików jedynym dniem w roku, w którym nie sprawuje się Eucharystii. W tym dniu sprawowana jest Liturgia Męki Pańskiej, która umożliwia wiernym przyjęcie Komunii Świętej. Wielkopiątkowa liturgia jako pamiątka zwycięstwa odniesionego przez umęczonego i ukrzyżowanego Jezusa Chrystusa, charakteryzuje się zwyczajem używania szat liturgicznych w kolorze czerwonym symbolizujących miłość zwyciężającą na krzyżu, brakiem instrumentów muzycznych i dzwonków (w ich miejsce stosowane są drewniane kołatki), jak również nie ma pieśni na wejście.

Na początku liturgii w chwili ciszy i skupienia celebrans leży krzyżem przed ołtarzem, a wokół niego zgromadzeni wierni klęczą. Po modlitwie wstępnej następuje Liturgia Słowa Bożego, w której skład wchodzą dwa czytania, psalm oraz opis Męki Pańskiej z Ewangelii św. Jana. Centralnym wydarzeniem liturgii wielkopiątkowej jest Adoracja Krzyża, podczas której kapłani, służba liturgiczna oraz wierni składają pocałunek na figurze Jezusa zawieszonej na krzyżu. Po niej następuje Komunia Święta, a po jej zakończeniu Jezus pod postacią eucharystyczną zostaje przeniesiony do specjalnie przygotowanej kaplicy adoracji — symbolizującej Grób Pański. W wielu kościołach rozpoczyna się wówczas całonocna adoracja przy Grobie Pańskim, podczas której śpiewane są Gorzkie Żale i trwa czuwanie.



 


 

Przechwytywanie w trybie pełnoekranowym 2015-04-03 143438.bmp

 

Przechwytywanie w trybie pełnoekranowym 2015-04-03 143515.bmp

Przechwytywanie w trybie pełnoekranowym 2015-04-03 143524.bmp





Rekolekcje Wielkopostne

W sobotę 21 marca o godz. 18.oo rozpoczęły się Rekolekcje Wielkopostne, podczas których towarzyszy nam wierna Kopia Całunu Turyńskiego. Rekolekcje poprowadzi kustosz Kopii ks. Zbigniew Dudek – paulista z Częstochowy. Od niedzieli do środy Msze św. z nauką ogólną w Kościele Zasadniczym o godz. 8.oo; 10.oo i 18.oo. Podczas Rekolekcji możliwość adoracji Kopii Całunu Turyńskiego.

Rekolekcje 2015 001

CAŁUN TURYŃSKI jest dokumen­tem szczególnym: zdaniem na­ukowców niezwykle prawdopodobna jest hipoteza, że widniejąca na nim postać, zniekształcona przez nieludzkie męczeń­stwo, jest Chrystusem z Ewangelii, To właśnie sprawia, że Całun przemienia się z dowodu śmierci w poruszający znak zmartwychwstania. Jedna ze starożyt­nych antyfon mozarabskich głosi: „Piotr i Jan pobiegli do grobu i ujrzeli całun ze świeżymi śladami Umarłego, który zmar­twychwstał". Także Paul Claudel nie wa­ha się określić Całun, jako „drugie zmar­twychwstanie. Bar­dziej niż obrazem jest obecnością". Ca­łun jest odbiciem jakby zdjętym z Boga-Człowieka ułam­ku sekundy pomię­dzy Jego życiem i zmartwychwstaniem. „Oto Ten przezna­czony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą" (Łk 2. 34). Jezus z Nazaretu po­dzielił historię (na czas przed Nim i po Nim!) i dalej dzie­li ludzkość pomię­dzy wiarą i niewiarą, pomiędzy pobożno­ścią i bluźnierstwem. Dlatego właśnie Całun jest z jednej stro­ny czczony jako cen­na relikwia, z drugiej zaś odrzucany jako bluźniercze oszustwo. „Gdyby chodzi­ło o Sargona, o Achillesa lub o któregoś z faraonów, nikt nie miałby żadnych wąt­pliwości... Ja uważam Jezusa Chrystusa za postać historyczną i nie widzę powo­du, dla którego miałbym się bać tego oczywistego i namacalnego świadectwa Jego istnienia"' - tak napisał w 1902 roku Yves Delage, agnostyk i członek Akade­mii Francuskiej. Jednak prosta hipoteza, że Człowiek z Całunu może być Jezusem Chrystusem, była uważana wtedy za „kom­promitującą", dlatego Akademia Francuska odmówiła opublikowania tego sprawozda­nia. Religijny przekaz Całunu pojął rów­nież inny agnostyk, anatom Hoevelacque. Gdy został on poproszony o opinię na te­mat badań sławnego chirurga, Pierre Barbeta, przyznał: .,Mój przyjacielu, jeżeli rze­czy [odnośnie do Całunu] mają się tak, jak napisaliście, to Chrys­tus naprawdę zmar­twychwstał!" W Ewangelii według św. Mateusza czyta­my: „Józef z Arymatei zabrał ciało, owi­nął je w czyste płót­no i złożył w swoim nowym grobie, który kazał wykuć w ska­le" (Mt 27. 59-60). Rankiem pierwsze­go dnia po szabacie, Jan i Piotr pobiegli do grobu Jezusa. Zarówno pierwszy, jak i drugi „ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie ra­zem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu... Ujrzał i uwierzy!" (J20, 4-8). Każdy z nich zrozumiał, że Pan zmartwych­wstał. I każdy z nich u wierzył. Prawdopodobnie historia Całunu Turyńskiego zaczyna się właśnie w tym miejscu.

Należy jednak od razu wyjaśnić jed­ną rzecz: nic jest to prawda wiary. Całun jest tylko starożytnym prześcieradłem z odbiciem postaci, która swoim tajem­niczym milczeniem nadal daje nam wiele do myślenia.

(Za „Całun Turyński – Przewodnik po obrazie pełnym tajemnic” – wyd. Święty Paweł)



Zdjęcia TaPik

Msze Święte

Niedziela:
7.30, 9.00, 10.15, 11.30, 13.00, 18.00, 20.00
Dni powszednie:
[roraty 6.30] 7.00, 8.00, 10.00, 18.00
Święta zniesione:
7:30, 9:00, 10:15, 18:00 

Więcje informacji w zakładce Liturgia

Copyright © 2015

Design & hosted by Paweł Lewandowski